De zoo van Antwerpen


Terwijl ik me door De bijzodere kinderen van Mevrouw Peregrine van Ransom Riggs worstel -dat bijna 600 pagina's telt- heb ik natuurlijk nog wel wat anders te vertellen.


Ik begon vorige week weer te werken, 30u per week. Op woensdag had ik mijn vrije dag. Het moment bij uitstek om gebruik te maken van ons abbonement en een uitstapje te maken naar de Zoo van Antwerpen! Dit tot groot jolijt van Lucas (3j).


Ik sprak af dat mijn zus (die toevallig ook haar vrije dag had), ons thuis zou ontmoeten om twaalf uur, waarna we samen de tram zouden nemen naar de Zoo. Lucas stond al om 10u te springen aan de deur. En bij elke keer dat ik bewoog, klink het luidkeels: "Jaa! Komaan Mama! De Zoo!"

Eindelijk 12u en De Taant komt aan. "Jaa! De zoo!"

Lucas kijk vooral graag naar de vlinders, de olifanten, giraffen, zebra's en bovenal, de vissen! Ook De Saurus moest mee kijken! Wat Mama een prachtige, artistieke foto opleverde.

Vraag me niet waarom maar de vissen, dat is echt het toppunt van de dag voor Lucas. Met name het grote aquarium aan het eind. Uuuren kan hij daarnaar zitten kijken. Wat dan weer goed uitkomt als Zus haar flesje moet hebben.

Het is me ook ein-de-lijk eens een keer gelukt om een degelijke foto te maken van de zeepaartjes. Die krengen zitten altijd zo goed verstopt, maar deze keer had ik ze toch te pakken.

Als je vaker in de zoo komt, valt er wel steeds meer op. Kleine dingen die je de eerste keer niet zag. Of de eerste twintig keer in mijn geval. Die zeepaardjes zoek ik al bijna tien jaar denk ik. Misschien dachten ze woensdag:

"Ach, we zullen eens lief zijn. Dat kind zoekt ons al zo lang"


Ook de stokstaartjes zijn al fan van mij! Ze zien me aankomen met mijn mooie camera (lees; gsm met gebarsten scherm) en gaan meteen klaar zitten voor een mooie foto. En pozeren maar!


En natuurlijk moest er ook even halt gehouden worden bij de speeltuin in de oude berenverblijf.

Echt een megacool idee trouwens! Het berenverblijf, niet ver van de uitgang en het vroegere dolfinarium, werd dit jaar omgebouwd tot speeltuin. Je kan dus letterlijk door het verblijf lopen. Er zijn klimtorens die lijken op de klimrekken die de beren hadden, putten en een heuse tunnel tussen de twee verblijven. Echt ge-ni-aal als je een duracell-konijn als Lucas bij je hebt.


Alleen het weer naar huis gaan was een minder groot succes.

Waarom mag ik nu niet nóg een uur in de speeltuin, mama?

Volgende keer kan je weer komen spelen. En nu naar huis mijn berenkind.

Dag zoo! Tot de volgende keer!



2 keer bekeken0 reacties
 

©2020 door Mama leest. Met trots gemaakt met Wix.com

  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now